12. Średnia biomasa osobnicza biegaczowatych w ekosystemach

W 2004 roku oszacowano wielkość wskaźnika średniej biomasy osobniczej (SBO) epigeicznych biegaczowatych dla potrzeb monitoringu biologicznego na 43 powierzchniach monitoringu (SPO) II-go rzędu zlokalizowanych w lasach RDLP Olsztyn, Piła, Poznań, Szczecin, Szczecinek, Toruń i Zielona Góra.

Nadal obserwowano, podobnie jak w roku 2003, obniżenie liczebności odłowów na wielu powierzchniach. Za przyczynę można przyjąć częste opady deszczu w całym poprzedzającym okresie sezonu wegetacyjnego, co mogło rzutować na liczebność lub aktywność migracyjną populacji poszczególnych gatunków Carabidae. Tam, gdzie liczba odłowionych owadów była znacznie niższa niż minimalna liczba potrzebna do określenia SBO (50 szt.) zdecydowano się nie uwzględniać wyników.

Porównanie wyników pierwszej i drugiej serii obserwacji wykazało wzrost wartości SBO na 24 spośród wszystkich analizowanych powierzchni (70,6% wszystkich powierzchni z uznanym wynikiem w 2004 roku). Na pozostałych powierzchniach wartość SBO w 2004 roku była mniejsza niż w poprzednim cyklu obserwacyjnym.

Wzrost wartości SBO oznacza, że w drzewostanach sosnowych, gdzie to zjawisko wystąpiło, można się spodziewać nieco niższego zagrożenia ze strony foliofagów. Zagrożenie silne ze strony owadów wystąpić może tylko na 4 powierzchniach, zagrożenie średnie również na 4 powierzchniach, zagrożenie słabe na 3 powierzchniach SPO. Na pozostałych powierzchniach wartość wskaźnika SBO sygnalizuje brak zagrożeń ze strony owadów szkodliwych.

Podobnie jak w przypadku ubiegłych lat, interpretacja wartości wskaźnika SBO jest niejednoznaczna z uwagi na brak możliwości rozstrzygnięcia, czy aktualna wartość tego parametru nie jest skutkiem chwilowego zaburzenia stanu populacji tworzących zgrupowanie gatunków biegaczowatych, czy też wyrazem długookresowej tendencji związanej z trwałymi zmianami w środowisku leśnym. Ogólnie można powiedzieć, że w latach 2003-2004 przeważały powierzchnie, na których zanotowano wzrost SBO. Komplet wyników z drugiej tury obserwacji ze wszystkich powierzchni pozwoli za pomocą analizy statystycznej potwierdzić, czy jest to trwała tendencja, zgodna z opisanym zjawiskiem powolnego wzrastania średniej biomasy biegaczowatych w starzejących się drzewostanach.